Archiwa: Skały - Adventures No Limits

Jaskinia lodowa Vatnajökull

Adventures No Limits — Fri, 12 Dec 2025 20:24:08 +0000

12.12.2025

JASKINIA LODOWA VATNAJÖKULL

Islandia przez niektórych nazywana jest krainą, bądź królestwem ognia i lodu. Ogień jest nawiązaniem do wulkanów, zlokalizowane na wyspie, a lód do lodowców, które pokrywają tutejsze ziemie. Jest ich około 269. Ale jest coś jeszcze, z czego słynie ta piękna kraina. A mianowicie niesamowite lodowe jaskinie o swojej nietuzinkowej krętej formie i niebieskiej barwie. W tym przewodniku skupimy się na jaskini lodowej Vatnajökull i lodowcu, o tej samej nazwie.

OPIS

Jaskinia lodowa Vatnajökull jest jedną z największych naturalnych jaskiń lodowych na Islandii. Zachwyca ona turystów swoimi rozmiarami, pięknymi niebieskimi barwami, czarującą strukturą oraz spokojem panującym w jej wnętrzu. Gra światła, która rozgrywa się w jej wnętrzu, tworzy surrealistyczną atmosferę, co sprawia, że jest to miejsce obowiązkowe dla miłośników przyrody oraz fotografów.

Lodowiec Vatnajökull, zwany też czasem „lodowcem Vatna”, jest jedną z największych czap lodowych w Europie, która pokrywa około 7 – 8% powierzchni Islandii (dane zależne od źródła). Jego powierzchnia wynosi 7700 – 8300 kilometrów kwadratowych (dane zależne od źródła), a średnia grubość lodu to około 380 – 400 metrów. Jego krajobraz jest bardzo zróżnicowany, składający się z gór, dolin, kanionów, wodospadów, rzek lodowcowych, a nawet wulkanów, które znajdują się pod powierzchnią grubej warstwy lodu. Grímsvötn, Bárðarbunga i Öræfajökull to wulkany, które są wciąż aktywne. Na południowym krańcu można zobaczyć majestatyczną lagunę lodową Jokulsarlon, która powstała w wyniku topnienia lodowca Breidamerkurjokull, będącego częścią Parku Narodowego Vatnajokull, który jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Islandii, jeśli chodzi o rezerwaty przyrody. Laguna składa się z gór lodowych, które odrywają się od lodowca i dryfują w kierunku Oceanu Atlantyckiego.

Lodowiec Vatnajökull jest klasyfikowany jako czapa lodowa, to znaczy, że masa lodowa, która pokrywa dany obszar często charakteryzuje się stosunkowo płaską powierzchnią z wybrzuszeniami na szczytach gór i wulkanów, które pokrywają. Czapy lodowe, takie jak Vatnajökull, powstają w regionach polarnych lub wysokogórskich, gdzie nagromadzenie się śniegu jest większe/szybsze niż jego topnienie, co prowadzi do stopniowego gromadzenia się lodu w miarę upływu czasu. Takie lodowce są w nieustannym „ruchu”, ponieważ lód często kruszy się pod wpływem własnego ciężaru i przez co m.in. kaniony lodowe oraz obrzeża lodowca nigdy nie wyglądają tak samo, a ich forma często się zmienia. Ponadto Vatnajökull ma liczne lodowce wyprowadzające (wypływowe), które rozciągają się od jego środka i spływają dolinami, rzeźbiąc tym samym tamtejszy krajobraz. Lodowce wyprowadzające w Vatnajökull są odpowiedzialne za formacje składające się na tutejsze języki lodowcowe czy niesamowite lodowe jaskinie.

JAK POWSTAŁ VATNAJÖKULL

Lodowiec Vatnajökull został ukształtowany przez czynniki geologiczne trwające tysiące lat. Jego formowanie rozpoczęło się podczas epok lodowcowych, a zwłaszcza w trakcie ostatniego zlodowacenia, czyli mniej więcej 110 000 lat temu i zakończyło się około 12 000 – 14 000 lat temu. W trakcie epok lodowcowych śnieg gromadził się w środkowej części Islandii, gdzie stopniowo pod wpływem bardzo niskich temperatur zamieniał się w lód, tym samym tworząc ogromną pokrywę lodową. Z biegiem czasu warstwa śniegu i lodu stawała się coraz grubsza i rozleglejsza, tworząc wielki lodowiec pokrywający coraz większy obszar wyspy.

Pod wpływem ciężaru oraz nacisku gromadzącego się lodu i śniegu (co przyczyniało się do powiększania się lodowca i jego „przemieszczania się”), lodowiec pod swoją pokrywą zaczął formować doliny w kształcie litery U oraz kaniony. Około 20 000 lat temu pokrywa lodowa zaczęła topnieć i stopniowo cofała się w głąb lądu, a 10 000 lat temu pokrywała już tylko najwyższe góry w centralnych wyżynach wyspy. Od tego momentu Vatnajökull jest największym lodowcem na Islandii i drugim w Europie (po czapie lodowej Severny na Nowej Ziemi w Rosji).

ears. Its formation began during the ice ages, especially during the last glaciation, approximately 110,000 years ago, and ended about 12,000–14,000 years ago. During the ice ages, snow accumulated in central Iceland, where it gradually turned into ice under the influence of very low temperatures, thus creating a huge ice sheet. Over time, the layer of snow and ice became thicker and more extensive, forming a large glacier covering an increasingly larger area of the island.

Under the weight and pressure of the accumulating ice and snow (which contributed to the growth of the glacier and its “movement”), the glacier under its cover began to comprise U-shaped valleys and canyons. About 20,000 years ago, the ice sheet began to melt and gradually retreated inland, and 10,000 years ago it covered only the highest mountains in the central highlands of the island. Since then, Vatnajökull has been the largest glacier in Iceland and the second largest in Europe (after the Severny Island ice cap on Novaya Zemlya in Russia).

JAK POWSTAJĄ JASKINIE LODOWE NA ISLANDII

W niektórych krajach jaskinie lodowe co roku wyglądają prawie tak samo, ponieważ temperatura nie ulega dużym wahaniom. Natomiast jaskinie na Islandii są inne. Lód topnieje latem z powodu wzrostu temperatury i nasłonecznienia, co przyczynia się do formowania kanałów wodnych, które powstają w lodowcu lub u jego podstawy. Wtedy woda przepływająca przez lodowiec tworzy szczeliny, tunele, komory i korytarze, które wspólnie tworzą tamtejsze jaskinie. Latem są one zazwyczaj zapełnione wodą i niedostępne dla zwiedzających. Kiedy jesienią temperatura spada, a lodowce przestają topnieć, przepływ wody w jaskiniach zaczyna się zmniejszać i bardzo często, ustaje całkowicie zimą, gdy temperatura jest poniżej zera. W rezultacie w taki oto sposób powstają jaskinie lodowe. Wtedy przewodnicy zaczynają szukać nowych jaskiń, wystarczająco dużych i bezpiecznych, aby można było je udostępnić turystom. Natomiast gdy zdarzają się cieplejsze zimy, bardziej deszczowe i z silnym wiatrem, jaskinie dalej mogą być częściowo zalane wodą i w takim przypadku z powodów bezpieczeństwa, takie jaskinie nie są udostępniane turystom do zwiedzania.

DLACZEGO LÓD W JASKINI JEST „NIEBIESKI”?

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech lodowych jaskiń na Islandii jest niewątpliwie ich piękny niebieski kolor. Lód lodowcowy wydaje się być niebieski, a głównym czynnikiem na to wpływającym jest jego gęstość, która jest znacznie większa niż zwykły lód, taki jak na przykład wyjęty z zamrażarki. Lód ten jest także znacznie grubszy. Jest to wynik procesu trwającego tysiące lat, w którym to płatki śniegu, które spadły najpierw na zamarznięte podłoże, a później na lód, są ściskane przez kolejny śnieg, który spadał i który ponownie zamarza, zamieniając się w lód. Kiedy pod wpływem masy lodu oraz śniegu dochodzi do kompresji, pęcherzyki powietrza są wypychane na powierzchnie, przez co lód staje się coraz gęstszy. Gdy bryła lodu jest już zbyt gęsta, by zawierała w sobie powietrze, światło wtedy może przenikać głębiej. A im głębiej światło przenika przez taki lód, tym więcej traci po drodze barwy czerwonej (a także inne barwy) z wyjątkiem niebieskiego, przez co lód dzięki temu ma tak niesamowitą kolorystykę. Dlatego właśnie lód lodowcowy na Islandii ma ten magiczny odcień koloru niebieskiego tworzący hipnotyzującą atmosferę wewnątrz jaskiń.

LOKALIZACJA

Lodowiec Vatnajökull znajduje się w południowo-wschodniej części Islandii, natomiast sama jaskinia Vatnajökull jest na jego obrzeżu, a konkretnie na terenie lodowca Breidamerkurjokull, który jest wylotowym lodowcem dla znacznie większego lodowca Vatnajökull.

Podróż samochodem z Reykjavíku do jaskini lodowej, zajmuje około 5 godzin, a droga prowadzi wzdłuż pięknego wybrzeża, które graniczy z Oceanem Atlantyckim. Miejscem spotkań dla większości wycieczek, czy to na lodowiec Vatnajökull, czy do jaskini jest parking przy lagunie lodowcowej Jökulsárlón.

CO TRZEBA WIEDZIEĆ

Zaleca się dokonywać rezerwacji wycieczki z wyprzedzeniem, aby mieć pewność, że zarezerwujemy termin, który nam najbardziej odpowiada.
Przed wyruszeniem w drogę sprawdź pogodę i warunki panujące w obszarze lodowca.
Jeśli chcemy dojechać na miejsce we własnym zakresie lub zwiedzić też inne piękne miejsca na Islandii na własną rękę, polecanymi portalami do wynajęcia samochodu są m.in.: Iceland Cars, Cars Iceland, Lotus Car Rental, Reykjavik Cars, Star Car Rental i Zero Car.
Zawsze wybieraj się na wycieczkę do jaskini, czy na lodowiec z przewodnikiem.
Unikaj dotykania ścian jaskini i pozostawiania śmieci.

CO ZE SOBĄ WZIĄĆ

Buty turystyczne, ocieplane i wodoodporne są niezbędne podczas zwiedzania lodowych jaskiń. Jeśli nie masz takiego obuwia, biura turystyczne, które organizują wędrówki do jaskiń, czy na lodowce często mają w swej ofercie opcję wypożyczenie sprzętu za opłatą.
Należy pamiętać, by ubrać ciepłe i wodoodporne spodnie, kurtkę oraz rękawiczki. Najlepiej ubrać się warstwowo.
Jeśli mamy taką sposobność, to zaleca się wziąć ze sobą kask z możliwością przymocowania na nim latarki czołowej.
Dla fotografów niezbędny będzie statyw, ponieważ słabe oświetlenie utrudnia zrobienie ostrych zdjęć.
Można wziąć ze sobą przekąski takie jak batoniki energetyczne lub orzechy. Warto mieć też przy sobie termos z gorącą herbatą.
Zabierz ze sobą aparat fotograficzny 😊, ale nie używaj lampy błyskowej.

KIEDY NAJLEPIEJ ODWIEDZIĆ JASKINIE

Jaskinie lodowe na Islandii najlepiej zwiedzać zimą, a konkretnie od połowy listopada do połowy marca. Poza tym okresem wyższe temperatury powodują topnienie lodowca, co sprawia, że zwiedzanie jaskiń jest niebezpieczne ze względu na płynącą wodę w szczelinach i korytarzach lodowców.

ATRAKCJE W POBLIŻU JASKINI VATNAJÖKULL

Laguna lodowcowa Jökulsárlón – jest jedną z najpopularniejszych atrakcji na trasie do Vatnajökull. To przepiękne jezioro lodowcowe, które powstało w latach 20. XX wieku i nadal się powiększa. Obecnie jest to najgłębsze jezioro na Islandii, a jego głębokość wynosi 248 metrów (814 stóp). Góry lodowe z języka lodowca Breiðamerkurjökull dryfują po powierzchni jeziora, by ostatecznie dotrzeć do północnego Atlantyku.

Plaża Diamentowa – to miejsce, które znajduje się przy lagunie lodowcowej Jökulsárlón, gdzie kawałki dryfujących gór lodowych, które się od nich odłupią, osiadają na tamtejszej plaży. Lecz nie jest to zwykła plaża. Tamtejszy piasek ma kolor czarny, ponieważ jest on pochodzenia wulkanicznego. Powstaje wtedy śliczny widok diamentowych kostek lodu rozrzuconych po czarnej plaży i stąd właśnie wzięła się nazwa.

PRZYDATNE LINKI

Wycieczki do lodowej jaskini Vatnajökull:

https://www.cafevatnajokull.is/tour/vatnajokull-premium-ice-cave-tour

https://ice-guardians.com/tour/crystal-ice-cave-adventure/

https://crystalcavetours.is/our-tours/

bit.ly/g1wet9

bit.ly/zq37lw

CIEKAWOSTKI

Vatnajökull wymawia się jako „Vat-nah-yer-kutl”.

Erupcje pod lodem mogą prowadzić do tzw. jökulhlaups, czyli do gwałtownych powodzi lodowcowych.

Latem po Lagunie Jökulsárlón odbywają się wycieczki łodzią lub amfibią. Ofertę można znaleźć na oficjalnych stronach firm, które świadczą tego typu usługi. Są to: Ice Lagoon oraz Glacier lagoon.

PODSUMOWANIE

Jaskinia lodowa Vatnajökull to niewątpliwie przepiękne miejsce na mapie Islandii. Dzięki swym niesamowitym labiryntom i niebieskiej barwie lodu zwiedzający tę grotę, na pewno będą wręcz zahipnotyzowani jej urokiem, a fotografowie spędzą tu długie chwile na uchwyceniu pięknych kadrów. Biorąc pod uwagę fakt, że w pobliżu odbywają się zorganizowane wędrówki na lodowiec Vatnajökull, czy rejsy łodzią po lagunie Jökulsárlón, to z pewnością nie jest to miejsce, które można „odhaczyć” ze swojej listy podróżniczej w przeciągu jednego dnia zwiedzania.

Autor David Phan, źródło flickr.com.

Author David Phan, source flickr.com.

POLEĆ ARTYKUŁ

ODWIEDŹ TAKŻE

CUESTA DEL LIPÁN

WYSPA LORD HOWE

WULKAN HALLASAN

Artykuł Jaskinia lodowa Vatnajökull pochodzi z serwisu Adventures No Limits.

Jaskinia Tham Lod

Adventures No Limits — Mon, 09 Oct 2023 15:47:11 +0000

10.10.2023

JASKINIA THAM LOD

Jaskinia Tham Lod jest jedną z najbardziej znanych jaskiń w Tajlandii. To niesamowite miejsce oddalone o około 880 kilometrów od stolicy tego kraju Bangkoku przyciąga rzesze turystów, którzy poza zwiedzaniem tejże pieczary chcą odbyć spływ kajakiem po tutejszej rzece. Będąc w tym kraju, na pewno warto dodać ten punkt na mapie do swojego repertuaru objazdowego po tym regionie Azji.

OPIS

Tham Lod jest jedną z najbardziej imponujących i dostępnych jaskiń dla turystów w Tajlandii. Znajduje się ona w prowincji Mae Hong Son. Zawdzięcza to swojemu rozmiarowi oraz podziemnymi przejściami, swoim wapiennym formacjom stalaktytowym i stalagmitowym, oraz tzw. ”jaskinią trumienną”, która jest ukryta w jej najgłębszej części.

Tham Lod to system 3 jaskiń o łącznej długości 1 666 metrów. Pieczary są domem dla kolonii nietoperzy i jerzyków, które można zobaczyć na sklepieniu jaskini. Przez prawie całą jej długość przez jej środek przepływa rzeka Lang (Nam Lang). Wewnątrz pieczary zobaczymy ponad 20-metrowe formacje wapienne w postaci kolumn, które zostały utworzone ze złączenia się stalagmitów ze stalaktytami. W jaskini nie ma żadnego oświetlenia, a jedynym źródłem światła podczas zwiedzania tego miejsca jest lampa/latarka przewodnika. Dzięki temu jaskinia ta jest jeszcze bardziej tajemnicza dla zwiedzających, a sztuczne światło (gdyby było zamontowane) pozbawiłoby zapewne uroku temu miejscu.

By się dostać do jaskini, musimy wykupić bilety wstępu wraz z przewodnikiem. Nie ma możliwości wykupienia samego biletu wstępu bez przewodnika. Grupy są maksymalnie 3-osobowe. Ograniczenie co do takiej ilości osób jest spowodowane tym, że na samym początku przewodnik musi nas przewieźć na bambusowej tratwie do jaskini, by można było zwiedzać dalszą część pieczary. Wpierw jednam będziemy musieli odbyć 15-minutowy spacerem, od kasy biletowej, potem przejść przez kilka drewnianych mostów, aby dostać się do prowizorycznego pomostu wewnątrz jaskini, skąd następnie popłyniemy tratwą wzdłuż rzeki, aby zejść potem w głąb jaskini. Parking od kasy jest oddalony niecałe 500 metrów.

Na początku jaskini znajduje się ogromny otwór „wejściowy”, którego wysokość wynosi prawie 50 metrów wysokości. To właśnie tam przebywa najwięcej ptaków, jerzyków i Panuje tam zazwyczaj dość duży hałas, ale efekt jest spektakularny. Pierwsza jaskinia to tzw. Jaskinia Kolumnowa. Nazwę swoją zawdzięcza właśnie dzięki kolumnom utworzonym ze stalaktytów oraz stalagmitów. Poza tym możemy tam spotkać wapienne filary oraz skamieniałem „wodospady”.

By przedostać się do kolejnej, drugiej jaskinia tzw. Jaskini Lalek musimy przejść wąskim i długim korytarzem. Tam z kolej napotkamy różne formacje skalne, gdzie niektóre z nich mogą przypominać istoty lalek albo zwierząt. Dodatkowo możemy zobaczymy w tym miejscu wyblakłe, już naskalne malowidła, które przedstawia jelenie.

Ostatnia jaskinia to Jaskinia Trumienna. Swoją nazwę zawdzięczają trumnom z drzewa tekowego, które się tam znajdowały i które mają około 1000-1400 lat. Oprócz tego znaleziono także biżuterię z brązu i metalowe narzędzia, co sugeruje, że w okolicy znajdowała się osada plemienna. Ten fragment jaskinie nazywany jest w języku tajskim „Pi Man”. Miejscowi wierzą, że te jaskinie stworzyły duchy. Jeśli chcemy wrócić do miejsca, gdzie zaczynaliśmy zwiedzanie, musimy wejść na bambusowy most na lewo od wejścia, a w ciągu piętnastu minut dotrzemy z powrotem do pierwszej części jaskini.

KRÓTKO O HISTORII TEGO MIEJSCA

Jaskinia Tham Lod była w czasach starożytnych (lata 9 700 p.n.e. – 5500 p.n.e.) zamieszkiwana przez plemię Hoabinhian. Jednakże niektórzy naukowcy twierdzą, że mogła być ona zamieszkiwana przez przedstawicieli homo-sapiens już od 40 000 roku p.n.e. Plemię było społecznością myśliwych i zbieraczy z epoki kamienia, którzy używali prymitywnych narzędzi, takich jak np. krótkie siekiery, kamienne młotki, narzędzia wykonane z kości zwierzęcych itp. Jaskinie zostały po raz pierwszy odkryte w latach 60. przez Chestera Gormana, amerykańskiego antropologa i archeologa. Według niego Hoabinhians nauczyli się uprawiać rośliny strączkowe oraz wiele innych owoców, czy warzyw, takich jak migdały, betel, pieprz oraz tykwa butelkowa.

LOKALIZACJA ORAZ JAK DOJECHAĆ

Pieczara Tham Lod znajduje się około 11 km na północ od Pang Mapha District Office. Jadąc z Pai (które jest oddalone o niecałe 50 kilometrów) drogą 1095, tuż przy wjeździe do Pang Mapha należy skręcić w prawo, kierując się na Cave Lodge i Tham Lod. W miejscowości Pai możemy wypożyczyć samochód (około 1200 bahtów za cały dzień), skuter (około 150 bahtów za cały dzień) lub motocykl (około 800 bahtów za cały dzień). Z racji jednak dość stromych podjazdów i ostrych zakrętów nie zaleca się wynajmować skutera na taką wycieczkę. Powód nieduża moc silnika w takim pojeździe, przez co możemy mieć problem wjechać na samą górę (droga nr 1095) jeszcze w dodatku z naszym bagażem. Natomiast znacznie niższe ceny za wynajem sięgające około 20-25% są w Chiang Mai. Jednak w tym przypadku musimy pamiętać, że ta miejscowość jest już oddalona od Tham Lod o prawie 180 kilometrów. Po drodze warto zatrzymać się w pięknym punkcie widokowym Doi Kiew Lom.

NAJLEPSZY OKRES NA ZWIEDZANIE JASKINI

Najlepszą porą roku na zwiedzanie jaskini Tham Lod jest pora sucha (styczeń-lipiec). W tym okresie kursują rejsy bambusowymi łodziami do wnętrza jaskini. W porze deszczowej (sierpień-grudzień) wycieczki łodzią mogą być niedostępne ze względu na wysoki poziom wody, a niektóre z głębszych części jaskiń mogą być niedostępne. Podczas deszczowych miesięcy oczywiście nadal można zwiedzać jaskinie na piechotę.

Podczas pory deszczowej (od lipca-sierpnia do grudnia, w zależności od poziomu rzeki) Cave Lodge organizuje ciekawe wycieczki kajakowe. Niektóre szlaki spływów kajakowych prowadzą przez Tham Lod, a następnie biegną dalej w dół rzeki przez 6-12 km. Podczas niektórych wycieczek można odwiedzić inne opustoszałe jaskinie po drodze.

JAK DŁUGO TRWA ZWIEDZANIE THAM LOD?

Zwiedzanie jaskini Tham Lod trwa około 2 godziny wliczając w to czas potrzebny na przejście z parkingu do jaskini i powrót z jaskini z powrotem do punktu gdzie znajduje się kasa biletowa.

CENNIK I GODZINY OTWARCIA

Jeśli planujemy odwiedzić jaskinię Tham Lod samodzielnie bez żadnego pośrednictwa w stylu biura turystycznego, to wtedy koszt wynosi 650-800 bahtów (około 15 GBP lub 20 USD ceny na rok 2023). Ta kwota zawiera w sobie:

Bilet wstępu: 200 THB za osobę za wstęp do pierwszej jaskini (jaskinia kolumnowa), 250 THB za osobę za dwie jaskinie (jaskinia kolumnowa i lalka), 500 THB za osobę za wszystkie 3 jaskinie (jaskinia kolumnowa, lalka i trumna w tym spływ tratwą).

Tratwa: 400 bahtów (do 3 osób, jeżeli wybierzemy opcje zwiedzania jednej lub dwóch jaskiń).

Przewodnik: 150 bahtów (nie można wejść do jaskini bez przewodnika).

Każda osoba musi zakupić bilet wstępu, ale cena przewodnika i łodzi może być dzielona na grupę. Przykład: jeśli grupa 3 osób chce odwiedzić jaskinię Tham Lod, łączna cena jest następująca: 600 bahtów (za trzy bilety wstępu), 400 bahtów za łódź i 150 bahtów za przewodnika. Łącznie 1150 bahtów dla grupy (około 24 GBP lub 30 USD).

Jaskinia Tham Lod jest otwarta w godzinach od 9:00 do 18:00.

Uwaga: jaskinia nie jest dostępna dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich.

Jeśli nie chcemy sami zajmować się organizowaniem wycieczki, możemy poszukać biura turystycznego w miejscowości Pai wzdłuż głównej drogi, które organizuje wyjazdy do Tham Lod.

NOCLEG

Jeśli chcielibyśmy w tym miejscu pozostać na dłużej, to najlepszą opcją będzie poszukanie noclegu w wiosce Pai. Miejscowość ta, to piękna mała wioska położona w dżungli. W Pai znajduje się wiele miejsc noclegowych, mnóstwo uroczych małych restauracji i kawiarni oraz targ z żywnością, odzieżą i upominkami. Wioska ma również bardzo malowniczą rzekę z bambusowymi mostami.

Polecane apartamenty:

Oia Pai Resort – ciekawostka, po hotelu poruszamy się kajakami.

Reverie Siam Resort – 5-gwiazdkowy hotel.

Golden Hut Chill Bungalows – domki nad rzeką.

Pencave Homestay, Jungle Guesthouse, Pai Village Boutique.

PRZYDATNE INFORMACJE

Po jaskini będziemy głównie chodzić po śliskich skałach i drewnianych mostach. Zaleca się wziąć ze sobą obuwie z dobrą podeszwą/bieżnikiem (nie obuwie sportowe).

Przed podróżą należy sprawdzić poziom paliwa i kontrolować jego poziom, ponieważ w pobliżu jaskini nie ma żadnych stacji benzynowych. Benzyna w Tajlandii kosztuje około 40-50 THB za litr.

Jeśli planujemy zostać w tym miejscu na dłużej, nie zapomnijmy o zabraniu podstawowych rzeczy takich jak m.in.: przekąski, woda do picia, krem do opalania, nakryci głowy (czapka, kapelusz), okulary przeciwsłoneczne i oczywiście aparat 😊. Można ze sobą wziąć latarkę do jaskini, ALE używamy jej tylko wtedy gdy będziemy szli po jaskini, by poświecić sobie pod nogi, gdy będziemy szli. NIE świecimy po ścianach oraz po sklepieniu, by nie straszyć tamtejszych ptaków, oraz nietoperzy.

Pamiętajmy, by przy kasie poinformować sprzedawcę, jaki bilet chcemy kupić (ile jaskiń chcemy zobaczyć). Jeśli o tym zapomnimy, to nie zdziwmy się, gdy dostaniemy bilet wstępu tylko na jedną jaskinię, gdy np. chcieliśmy zwiedzić wszystkie.

Zaplanuj swoją wizytę około godziny 17:00-18:00, ponieważ o tej porze z jaskini wylatuje setki nietoperzy na nocne polowanie na owady oraz wraca około 300 000 jerzyków do swoich gniazd.

CIEKAWOSTKI

W płytkich wodach jaskini jest mnóstwo ryb, które można dokarmiać. Pokarm dla nich kosztuje 50 THB za worek.

Jeśli chcielibyśmy się dostać z miejscowości Pai do jaskini Tham Lod taksówką, istnieje taka możliwość. Cena za osobę to około 800 bahtów.

W tej pieczarze kręcono kilka scen do filmu „Zbiry Hindostanu” (film kręcony przez Bollywod).

Jaskinię tę odwiedza co roku ponad 100 000 osób.

PODSUMOWANIE

Podsumowując, jaskinia Tham Lod to obowiązkowy punkt programu dla każdego, kto odwiedza północną część Tajlandii. Jej naturalne piękno, znaczenie kulturowe i spływ tratwą po rzece, która przepływa przez jej środek sprawiają, że jest to niezapomniane przeżycie. W dodatku poza zwiedzaniem jaskini i podziwianiu tutejszych formacji wapiennych oraz malowideł nie zapominajmy, że każdego wieczoru rozgrywa się tu niesamowity spektakl w postaci wylatujących nietoperzy na nocne łowy oraz jerzyków powracających do swoich kryjówek.

Autor Vyacheslav Argenberg, źródło commons.wikimedia.org.

Autor icon0com, źródło pxhere.

POLEĆ ARTYKUŁ

ODWIEDŹ TAKŻE

JEZIORA AL QUDRA

KANION MARTVILI

PARK NARODOWY YALA

Artykuł Jaskinia Tham Lod pochodzi z serwisu Adventures No Limits.

Kanion Martvili

Adventures No Limits — Wed, 14 Dec 2022 20:18:29 +0000

14.12.2022

KANION MARTVILI

Gruzja słynie ze swych pięknych malowniczych widoków i przywiązaniem do przyrody. Poza górami, dolinami i plażami nad Morzem Czarnym, można w tym kraju zwiedzić także liczne kaniony. Jednym z nich jest kanion Martvili, położony w północno-zachodniej części Gruzji, niecałe 300 kilometrów od stolicy, Tbilisi. Wąwóz ten zawdzięcza swoją popularność nie tylko dzięki turkusowej i czystej wodzie, ale także możliwością przepłynięcia jednego z jego odcinków pontonem pod okiem opiekuna.

OPIS

Podobno kanion Martvili został odkryty przez rodzinę książęcą Dadiani w XIX wieku. Zostali oni tak mocno oczarowani tutejszą okolicą, że kazali utworzyć ścieżkę do wąwozu wzdłuż rzeki. Rodzina Dadiani, która rządziła Gruzją do 1867 roku, uwielbiała zażywać tu kąpiel. By dostać się do basenów, korzystali z prywatnych ścieżek oraz schodów, którymi można poruszać się do dziś. Ta historyczna ścieżka została przekształcona w wybrukowany szlak spacerowy o długości około 700 metrów, który rozpoczyna się bezpośrednio przy centrum dla zwiedzających. Należy zachować szczególną ostrożność podczas przybywania na szklaku w trakcie deszczu, ponieważ kamienie mogą być śliskie i łatwo w takich okolicznościach o wypadek.

Centrum zwiedzania kanionu znajduje się w miejscowości Inchkhuri. Obecnie znajdują się tam 2 mosty, 3 platformy widokowe i 30-stopniowe wapienne, historyczne schody. Ścieżka oferuje dobre widoki na most Fur, Łaźnię Dadianiego i 12-metrowy wodospad. Największą jednak atrakcją jest krótki spływ pontonem (obowiązkowo z przewodnikiem) po rzece Abasha, który pokazuje nam prawdziwe piękno tego miejsca. Wyrzeźbiony przez rzekę, 2,4-kilometrowy wąwóz ma 50-70-metrowe skalne ściany i kilka kaskadowych wodospadów. O spływach pontonem można przeczytać w dalszej części artykułu. Czas zwiedzania całego kanionu nie licząc spływu po rzece Abasha to niecałe 1,5 godziny.

Jest kilka rzeczy, które sprawiają, że Martvili jest innym kanionem niż reszta gruzińskich wąwozów. Po pierwsze, jego „prezencja”. W kanionie uświadczymy pięknie powyginane drzewa z wrzecionowatymi gałęziami oraz ogromne głazy pokryte mchem, które wiszą nad mieniącą się turkusowo-błękitną wodą. Roślinność jest tutaj gęsta, a zbocza kręte. Całość przypomina bajkowy świat. Duża wilgotność oraz klimat podzwrotnikowy sprawia, że jest tu „zielono” praktycznie przez cały rok. Po drugie, kanion Martvili jest Obszarem Chronionym Parków Narodowych Gruzji, dzięki czemu nie uświadczymy tu żadnego wandalizmu przeprowadzanego na tutejszej florze i faunie.

LOKALIZACJA

Kanion Martvili znajduje się w gminie Martvili, w regionie Megrelia-Górna Swanetia (Samegrelo-Zemo Svanet). Położony jest on 50 km od Kutaisi. Wąwóz znajduje się między wioską Gachedili a miasteczkiem Marvili. Przy wejściu do Martvili znajdują się płatny parkingi (GPS 42.45856, 42.37752). Cena w 2021 roku wynosiła 2 lary gruzińskie (GEL) za godzinę.

DOJAZD

Z Centralnego Dworca Autobusowego w Kutaisi w okolice Martvili, średnio co godzinę kursuje autobus miedzy 8 rano, 18 wieczorem. W Martvili nie ma typowych przystanków dlatego, trzeba poprosić kierowcę, by się zatrzymał w tym miasteczku (musimy sobie pilnować drogi!). Podróż trwa około 1,5 godziny. Cena biletu na 2022 rok wynosiła około 5 larów gruzińskich.

Można wziąć taksówkę w Kutaisi i wykupić przejazd do Martvili. Ceny w 2022 roku zaczynały się od 100 GEL.

Poza tym na stronie GoTrip można poszukać transportu do Martvili Canyon z dowolnego miejsca w Gruzji. Trzeba jednak mieć na uwadze fakt, że kierowca może, nie znać naszego języka więc może się zdarzyć, że będziemy mieli trudność ze znalezieniem odpowiedniego dla nas połączenia. Natomiast jeśli znamy, choć trochę język rosyjski lub angielski to nie powinno, być problemu ze znalezieniem transportu.

Można także skorzystać z Local Rent, jeśli chcemy wypożyczyć samochód na terenie Gruzji. Ceny są atrakcyjne i często nie jest wymagana kaucja.

NAJLEPSZY CZAS NA ODWIEDZENIE KANIONU

Kanion jest otwarty przez cały rok. Większość ludzi odwiedza Martvili między czerwcem a wrześniem. Minusem jest oczywiście to, że podczas tego okresu jest zdecydowanie więcej osób na szlaku niż zazwyczaj. Dróżki spacerowe są ciasne, więc gdy tylko zapełnią się turystami, zwiedzanie tego miejsca staje się nieprzyjemne. Jak większość popularnych miejsc turystycznych w Gruzji, lepiej odwiedzać je poza sezonem. Będzie wtenczas zdecydowanie mniej ludzi co, pozwoli nam cieszyć się spacerem i widokami. Martvili słynie ze wspaniałych jesiennej aury i jest to zdecydowanie najlepsza pora na odwiedzenie tego miejsca. Aby uniknąć tłumów latem, zaleca się zwiedzanie z samego rana, kiedy kanion jest otwarty, albo w porze obiadowej. Spływ łodzią trwa 15-20 minut, więc najpóźniej można wypłynąć pół godziny przed zamknięciem kanionu.

JAK SIĘ UBRAĆ I CO WZIĄĆ ZE SOBĄ?

Wygodne buty do chodzenia z podeszwą o dobrej przyczepności to podstawa. W lecie, zamiast butów można wziąć sandały trekkingowe. Jeśli jest nawet najmniejsza szansa na deszcz, warto zabrać ze sobą pelerynę lub kurtkę przeciwdeszczową. Trasa spacerowa jest w większości zacieniona, ale w lecie nie zaszkodzi zabrać kapelusza lub czapki.

Na drogę można się zaopatrzyć w przekąski lub kanapki. Latem obowiązkowo trzeba wziąć ze sobą wodę, natomiast w zimie dobrym pomysłem będzie wzięcie termosu z ciepłą herbatą.

Oczywiście warto mieć przy sobie aparat 😊. Na ponton można wziąć tylko torby o niewielkich gabarytach (dobrze, żeby były wodoodporne).

CENNY BILETÓW I GODZINY OTWARCIA

Ceny biletów do kanionu Martvili na rok 2022 kształtują się następująco:

Dorośli: 17,25 GEL.

Dzieci (6-18 lat): 5,50 GEL.

Dzieci poniżej 6 lat wstęp wolny.

Obywatele i mieszkańcy Gruzji kwalifikują się do biletów ulgowych w wysokości 10,35 GEL. Gruzini, którzy kupują bilety z ulgą, muszą okazać pracownikom kontrolującym wejście swój dowód osobisty lub paszport. W przypadku braku takiego dokumentu przy sobie taka osoba będzie musiała kupić bilet normalny.

Przewodnicy agencji turystycznych mogą zwiedzać kanion za darmo w przypadku podpisania umowy między agencją turystyczną a Agencją Obszarów Chronionych.

Spływ pontonem – 15 GEL.

Bilety wstępu można kupić w centrum dla zwiedzających za pośrednictwem gotówki lub karty płatniczej. Bilety można również zakupić online. Link do stron jest tutaj i tutaj.

Godziny otwarcia wąwozu: 10:00 – 17:00

SPŁYW PONTONEM

Spływ trwa 15-20 minut, a jego długość wynosi 300 metrów. Trasa przebiega przez północną część kanionu, której nie widać z trasy spacerowej, ponieważ prowadzi ona na południe. Ponadto rejs daje inną perspektywę podziwiania kanionu. Ścieżka znajduje się wysoko, więc jedynym sposobem, aby zobaczyć skalne ściany i wodospad od dołu, jest ponton. Przed wejście na łódź dostaniemy kamizelkę ratunkową, wiosła oraz kask ochronny, jeśli będziemy chcieli. Do pontonu mieści się maksymalnie 6 osób. Podczas spływu musimy sami wiosłować, lecz na pokładzie znajduje się sternik, który pomoże w razie potrzeby. Jeśli poziom wody jest zbyt wysoki lub prąd zbyt silny, spływy w wąwozie są odwoływane. Zdarza się to zazwyczaj wiosną i zawsze po ulewnych deszczach. Dzieci poniżej 5 roku życia lub niższe niż 1 metr nie mogą brać udziału w rejsie. Wycieczka łodzią kończy się w tym samym miejscu, w którym się zaczyna, a w pobliżu molo znajduje się miejsce oczekiwania dla tych członków grupy, którzy nie chcieli uczestniczyć w spływie. Jeśli będziemy mieli szczęście i nie będzie dużo chętnych na rejs, to mamy szanse otrzymać na własność ponton gdzie, będziemy my oraz sternik. Daje to dużą swobodę w trakcie robienia przystanków, by zrobić pamiątkowe zdjęcie.

CZEGO NIE WOLNO ROBIĆ W KANIONIE

Kanion Martivili znajduje się pod ochroną dlatego zabronione, jest m.in.: pływanie, wspinanie się po skałach, śmiecenie, hałasowanie, niszczenie przyrody i infrastruktury, wykopywanie roślin, palenie papierosów, wędkowanie oraz przyprowadzanie zwierząt.

JEDNODNIOWE WYCIECZKI

W Kutaisi jest dziesiątki firm, które organizują jednodniowe wycieczki do Martvili. Często polecanym biurem organizującym wyjazdy do kanionu (oraz w inne miejsca w Gruzji) jest Budget Georgia. Ceny są przystępne, a przewodnicy cieszą się renomą.

Inną ofertę wycieczki do kanionu znajdziesz tutaj.

PRZYDATNE INFORMACJE

Jedną z najlepszych i polecanych restauracji w pobliżu kanionu Martvili jest Oda Family Marani. Specjalizuje się ona w przyrządzaniu pysznych regionalnych dań oraz serwuje doskonałe gruzińskie wina. Wcześniejsza rezerwacje w szczycie sezonu jest obowiązkowa.

Poza kanionem czekają na turystów także inne ciekawe miejsca. W okolicy znajduje się Muzeum Archeologiczne Nokalakevi, pałac Levana Dadiani w Salkhino oraz winnica Dadiani Wine Cellar.

Przed podróżą sprawdź prognozę pogody. W przypadku deszczu i śniegu spływy pontonem są odwoływane. Aktualną pogodę w Martvili znajdziesz tutaj.

GDZIE MOŻNA PRZENOCOWAĆ

W okolicy kanionu jest wiele apartamentów gdzie, można się zatrzymać. Jedne z najczęściej polecanych przez turystów rezydencji to:

Karma Hostel cieszy się jedną z najlepszych opinii w Martvili. Serwują tu pyszne domowe jedzenie, a i ceny nie są wygórowane.

W miasteczku Balda niedaleko Martvili znajduje się Parna Cottage. Wystrój tego miejsca jest typowo gruziński, przez co tutejsza atmosfera jest niepowtarzalna.

CIEKAWOSTKA

Przez niektórych kanion Martvili jest nazywany kanionem Gachedili. Na oficjalnej stronie jednak widnieje nazwa „kanion Martvili”.

PODSUMOWANIE

Niewątpliwie taki kraj jak Gruzja ma wiele do zaoferowania turystom w kwestii ukazywania pięknych „pomników” przyrody. Jednym z takich miejsc jest kanion Martvili. Mimo że cały wąwóz można zwiedzić w 2,5 godziny, łącznie z przepłynięciem 300-metrowego odcinka pontonem, to warto zobaczyć to miejsce. Nie ze względu tylko na śliczną turkusową wodę, ale również, by zobaczyć, jak pięknie natura potrafiła wkomponować tutejszą roślinność wśród 50, 70-metrowych pionowych skalnych ścian.

Lasha Ge, źródło commons.wikimedia.org.

Paata Vardanashvili, źródło commons.wikimedia.org.

Nika Tchokhonelidze, źródło Unsplash.

POLEĆ ARTYKUŁ

ODWIEDŹ TAKŻE

JEZIORA AL QUDRA

PARK NARODOWY YALA

ZAMEK UÇHISAR

Artykuł Kanion Martvili pochodzi z serwisu Adventures No Limits.

Zamek Uçhisar

Adventures No Limits — Sun, 20 Nov 2022 15:48:06 +0000

21.11.2022

ZAMEK UÇHISAR

Zamek Uçhisar to w pewnym stopniu formacja skalna, znajdująca się na terenie prowincji Nevşehir w Turcji. Obszar ten charakteryzuje się licznymi jaskiniami, a także zagłębieniami skalnymi, które powstały w naturalny sposób. Przez to, że tutejsza skała jest w miarę miękka, dawni osadnicy tejże prowincji wydrążyli w górze liczne tunele. Ze wzgórza cytadeli rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na praktycznie całą Kapadocję.

KRÓTKI OPIS

Uçhisar Kalesi (Zamek Uçhisar) jest najwyżej położonym punktem (1270 m n.p.m.) w Kapadocji nie licząc szczytów górskich. „Zamek” ten jest poprzecinany wieloma podziemnymi korytarzami oraz pomieszczeniami. Wiele z nich jest dodatkowo połączona ze sobą schodami, tunelami i przejściami. Przy niektórych wejściach do pomieszczeń znajdują się kamienne drzwi, podobnie jak w podziemnych osadach. Ze względu jednak na erozję, dotarcie do wszystkich miejsc nie jest niestety możliwe. Większość pomieszczeń, znajdujących się po północnej stronie zamku, służyło za gołębniki. Rolnicy wykorzystywali je do zbierania odchodów gołębi, które są doskonałym naturalnym nawozem pod uprawy warzyw i owoców. W czasach bizantyjskich podziemne pomieszczenia służyły jako mieszkania, schron podczas inwazji nieprzyjaciół, a także jako domy dla żołnierzy. Zamek w czasach średniowiecza zamieszkiwało około 1000 osób. Na terenie miasta Uçhisar znajduje się wiele „kominów/słupów”, które do dziś są zagospodarowane i pełnią ważną funkcję w regionie. W jednym z nich znajduje się posterunek policji Jandarma, a w innym VI-wieczny kościół św. Bazylego (jedyny wykuty kościół w skale na tym obszarze). Wioska ta jest również znana ze swych starych, kamiennych domów, ozdobionych drobnymi rzeźbami. Wiele z nich od 2000 roku zostało przekształconych w hotele. Miasto Uchisar jest pełne sklepów z pamiątkami oraz znajduje się tam mnóstwo lokalnych kawiarni, gdzie można spróbować wielu tureckich dań.

W centrum miasta znajduje się tunel, który jest zlokalizowany około 100 metrów poniżej domów. Został on wydrążony w tufie wulkanicznym w dawnych czasach i prawdopodobnie służył jako połączenie zamku-fortecy ze „światem zewnętrznym” podczas oblężeń. Wiele osób odwiedza zamek nie tylko ze względu na jego historię, ale także z uwagi na piękne widoki na Kapadocję, które w pogodny dzień pozwalają także dostrzec w oddali górę Erciyes. Przez większą część roku góra ta jest ośnieżona. Ze szczytu rozpościera się również wspaniały widok na miasto Goreme i dolinę Gołębi. Jest to jeden z najlepszych punktów do obserwacji zachodu słońca w Turcji, dlatego warto wybrać się na zamek wieczorem. W dolinie Gołębi jest wiele ręcznie rzeźbionych pomieszczeń i tuneli, które także można odwiedzić.

JAK POWSTAŁ ZAMEK UCHISAR?

Skała w Kapadocji składa się głównie z tufu wulkanicznego, który jest bardzo łatwy w obróbce i kształtowaniu. W związku z tym, wiele z tutejszych kominów/słupów oraz sam zamek Uçhisar został „wykonany” przez wydrążenie się struktur, pod wpływem m.in. wiatru i wody. Twierdza jest dużym cylindrycznym kopcem na szczycie wzgórza i jest otoczona przez kilka innych struktur jaskiniowych, w których obecnie znajdują się hotele i restauracje. Najlepiej zachowane pomieszczenia wydrążone w skale, czy to przez naturę czy przez człowieka, znajdują się po północnej stronie zamku.

TROCHĘ HISTORII

Pierwsze wzmianki o Uçhisar pojawiły się w XIV-wiecznej kronice Aziza ibn Ardasira, kiedy Turcja była pod kontrolą Osmanów. Ludzie zamieszkiwali ten teren już od VII- VIII wieku n.e., ponieważ uciekali z obszarów dotkniętych wojnami domowymi oraz przed islamskimi wojskami. Zakłada się, że zamek powstał przed XIV wiekiem. W VII wieku Bizantyjczycy utworzyli na tym obszarze „strefę buforową” przeciwko ekspansji islamskiej. Charakter terenu sprzyjał ochronie, a kamuflaż budynków zapewniał lepszą obronę przed napastnikami. Kiedy Rzymianie, Bizantyjczycy i Osmanowie rządzili tym regionem, Uchisar był używany jako system wczesnego ostrzegania, aby chronić przed atakami inne pobliskie tereny. Były to miasta takie jak Ortahisar i Ürgüp. Mówi się, że osady te były połączone ze sobą tunelami, a niektóre z nich sięgały daleko w głąb okolicznych terenów. Niestety, wiele z nich uległo zawaleniu się, więc teoria ta nie może być potwierdzona. Wszystkie te trzy miejscowości znajdują się na wyżynnym terenie, przez co doskonale nadawały się na bazy wojskowe. Za czasów persów i czasów seldżuckich, zamek Uchisar był używany głównie jako centrum kontroli drogi handlowej, zwanej dzisiaj Drogą Królewską i Jedwabnym Szlakiem. Bizantyjczycy podbili Uchisar między XI a XII wiekiem. Twierdza ta znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO od 1985 roku, a od 1986 roku jest również pod ochroną jako Park Narodowy.

GDZIE ZNAJDUJE SIĘ ZAMEK UCHISAR?

Uçhisar to miasto w Kapadocji, w prowincji Nevşehir w Turcji. Znajduje się 9 kilometrów na wschód od Nevşehir, niecałe 14 kilometrów na zachód od Ürgüp i 13 kilometrów na południe od Avanos. Zamek położony jest na skraju Parku Narodowego Göreme. Miasto Göreme jest oddalone o 5 km od twierdzy, a najłatwiejszym sposobem podróżowania między nimi są lokalne autobusy. Jak większość Kapadocji, Uçhisar niegdyś utrzymywał się z rolnictwa, ale teraz to turystyka jest głównym źródłem dochodu dla tego regionu.

JAK DOSTAĆ SIĘ DO UCHISAR?

Z dworca autobusowego w Göreme (Göreme Otobüs Terminali) do Uchisarco co pół godziny odjeżdża autobus. Czas trwania podróży to tylko 10 minut. Można także wypożyczyć samochód, taksówkę, rower lub skuter. Średnio co 20 minut przejeżdża autobus przez Göreme, który kursuje z Avanos do Nevisher.

Jeśli zdecydujemy się na podróż samochodem, należy przygotować się na długie szukanie wolnego miejsca, ponieważ w mieście nie ma zbyt wielu parkingów. Rozsądną opcja jest zaparkowanie samochodu poza miastem i dojście do zamku pieszo lub zostawienie samochodu na parkingu hotelowym, gdzie mamy wykupiony nocleg.

Z miasteczka Göreme można dojść na piechotę do zamku Uchisar. Można wybrać dłuższą drogę, prowadzącą przez tzw. „Love Valley”, która ma 9 kilometrów długości lub krótszą, prowadzącą przez dolinę Pigeon, mierzącą 6 kilometrów. W obu przypadkach trasa nie jest trudna i jest pozbawiona stromych podejść. Przez większość czasu idzie się po lekko pagórkowatym terenie.

NAJLEPSZY CZAS NA ZWIEDZANIE ZAMKU

Jeśli chcemy uniknąć tłumów, najlepiej wybrać się wcześnie rano. Natomiast jak chcemy zapolować na piękny zachód słońca, to dopiero po godzinie 15:00 słońce zaczyna powoli opadać ku horyzontowi.

Kapadocja jest bardzo gorąca latem i zimna zimą, więc wiosna i jesień to lepsze pory roku, jeżeli chcemy cieszyć się bardziej umiarkowanym klimatem.

OPŁATY ORAZ GODZINY OTWARCIA

Niestety, nie ma nigdzie oficjalnych informacji, ile kosztuje bilet wstępu na zamek Uchisar. Jednak z relacji osób, które odwiedziły to miejsce, cena wynosiła 20 lir tureckich w 2021 roku, natomiast w 2022 roku było to już 50 LT. Należy pamiętać, że na rok 2022 oficjalna inflacja (wg różnych źródeł) w Turcji wynosi między 86 a 100%. Stąd ponad dwukrotny wzrost ceny biletów w zaledwie jeden rok. W trakcie sezonu wejście na twierdzę jest otwarte od 5 rano do 21, natomiast w okresie zimowym od 5 do 19.

WYCIECZKI PO KAPADOCJI

Jeśli nie chcemy zwiedzać Uchisar i jego okolic na własną rękę, możemy wykupić wycieczkę z przewodnikiem po Kapadocji. Jedną z najbardziej popularnych tras po tutejszych zabytkach i dolinach jest tzw. Cappadocia Red Tour. Poniżej znajdują się linki kilku biur organizujących wycieczki po Kapadocji, łącznie z Cappadocia Red Tour. Ceny wąchają się od 35 do 50 Euro.

https://excursionmania.com/excursions/cappadocia-red-tour/

https://www.goreme.com/cappadocia-red-tour

https://www.getyourguide.com/cappadocia-l1400/goreme-small-group-full-day-cappadocia-red-tour-t131628/

https://www.klook.com/activity/11661-historical-cappadocia-red-tour/

CO WARTO ZE SOBĄ WZIĄĆ

Oto lista rzeczy, które przydadzą nam się podczas wycieczki po zamku Uçhisar:

– oczywiście aparat fotograficzny 😊;

– jeśli posiadamy statyw, to również warto go wziąć;

– torba lub plecak;

– jeśli będziemy robić zdjęcia telefonem lub filmować, to można wziąć ze sobą power bank;

– napoje i coś do jedzenia, jeśli nie planujemy zawitać do tutejszych restauracji;

– filtr przeciwsłoneczny, okulary przeciwsłoneczne;

– opcjonalnie czapka lub kapelusz;

DOLINA GOŁĘBI

Dolina Gołębi (Güverçinlik Vadisi) ulokowana jest między Uçhisar i sąsiednim miastem Göreme. Na przestrzeni lat, wiele gołębników zostało wykutych w zboczach doliny. Większość małych jaskiń wyrzeźbionych dla ptaków została pomalowana na biało, aby je przyciągać. Odchody gołębi były stosowane jako nawóz aż do lat 70-tych. Były również używane do wzmocnienia kolorów fresków w kościołach jaskiniowych. Do dziś zachowało się kilka maleńkich pomieszczeń, służących jako gołębniki i sporadycznie tutejsi rolnicy zbierają te wydaliny, aby użyźnić glebę w swoich sadach.

MIASTO KAYMAKLI

Jednym z najlepiej zachowanych podziemnych miast w regionie jest Kaymakli, które ma około 19 km długości, choć turyści mogą zobaczyć tylko niewielką jego część. Miejscowość ta znajduje się 21 kilometrów od zamku Uchisar. Na dziś, dla turystów zostały udostępniane 4 piętra do zwiedzania. Szacuje się, że w Kaymakli mogło mieszkać nawet parę tysięcy osób.

NOCLEGI

Poniżej znajduje się lista hoteli z krótkim opisem, które są warte polecenia podczas pobytu w Uchisar i miastach ościennych. Lista zawiera tańsze i droższe hotele, tak więc każdy powinien znaleźć coś dla siebie.

Koza Cave Hotel – hotel w Göreme mieści się w zabytkowym domu jaskiniowym z widokiem na Dolinę Gołębi. Pokoje są wbudowane w skałę wulkaniczną ze sklepionymi sufitami. Oferuje pokoje wyposażone w tradycyjne tureckie dywany i meble. Dysponuje biurem informacji turystycznej, które oferuje informacje na temat lokalnych atrakcji i może pomóc w wypożyczeniu samochodu i roweru.

Cappadocia Caves Hotel – hotel ten stał się sławny, ze względu na możliwość oglądania z dachu epickich zachodów oraz wschodów słońca, które rozpościerają się nad Kapadocją. Goście mogą rozłożyć się na tradycyjnych poduszkach i dywanach, obserwując balony unoszone gorącym powietrzem, które latają nad dolinami.

Inne polecane hotele:

Charming Cave Hotel, Hotel Cappadocia Stone Palace, Design Cave Suites, Local Cave House Hotel, Emre’s Stone House, Wings Cappadocia Hotel.

WYPOŻYCZALNIE POJAZDÓW W GÖREME

W mieście Göreme znajduje się wypożyczalnia samochodów, rowerów oraz skuterów, która cieszy się dobrymi opiniami.

https://www.silkroadrentacar.com/index.html

Jeśli chcielibyśmy urozmaicić sobie nieco pobyt, to można wypożyczyć quada lub wziąć udział w wycieczce pojazdami ATV po tutejszych wyżynach i dolinach. Może to być miła odskocznia od ciągłego chodzenia po skałach i miastach 😊

http://www.goremeatvtour.com/

O CZYM NALEŻY PAMIĘTAĆ

Zamek jest „wykonany” z miękkiej skały wulkanicznej i może być miejscami ślisko, zwłaszcza na schodach. Jeśli planujesz zwiedzanie jaskiń i formacji, zachowaj ostrożność i nie pozwól dzieciom biegać po zamku, ponieważ w niektórych miejscach bardzo łatwo o wypadek.

Należy założyć wytrzymałe, solidne obuwie, z podeszwą o dobrej przyczepności. Odradza się brania na drogę sandałów.

Jeśli zwiedzasz Kapadocję w trakcie lata, zawsze bierz ze sobą dużą ilość wody i krem z filtrem przeciwsłonecznym.

Pamiętaj, żeby na szczycie twierdzy być uprzejmym dla innych odwiedzających i nie spiesz się z robieniem zdjęć. Dbajmy o wspólne bezpieczeństwo. Jeśli chcesz uniknąć tłumów, odwiedź zamek wcześnie rano.

Ścieżki na zamku Uchisar nie są przystosowane pod wózki inwalidzkie czy dziecięce.

CIEKAWOSTKI

Historia głosi, że pod miastem mieścił się tajny tunel, który prowadził do źródła wody. Było to bardzo przydatne rozwiązanie w czasie np. oblężenia.

Na szczyt zamku prowadzi ścieżka, która liczy 120 schodów

PODSUMOWANIE

Zamek Uçhisar jest jedną z najpopularniejszych atrakcji turystycznych nie tylko w Kapadocji, ale również i w Turcji. Poprzez swoją naturalną formację, nieco „zniekształconą” na przestrzeni paru wieków przez człowieka, miejsce to jest niepowtarzalne i z całą pewnością oryginalne. Dużym plusem dla tego miejsca też jest to, że w okolicy jest wiele innych atrakcji, jak np. miasto Kaymakli, Love Valley czy dolina Pigeon. Można także pojeździć quadami po tutejszych wertepach. Warto mieć na uwadze również fakt, że dla fotografów jest to istny raj, jeśli chodzi o fotografowanie malowniczych zachodów słońca. Nie bez powodu mówi się, że jest to jedno z najlepszych miejsc do robienia zdjęć chowającemu się słońcu na terenie Turcji.

Autor momo, Kapadocja, flickr.

Źródło pxhere.

Autor Hans, Göreme, commons.wikimedia.org.

Źródło pxhere.

Autor prilfish, filckr.

Źródło pxhere.

Autor prilfish, balony nad miastem Goreme, flickr.

Źródło pxhere (zdjęcie edytowane).

Ludovic Courtès, commons.wikimedia.org.

POLEĆ ARTYKUŁ

ODWIEDŹ TAKŻE

JEZIORA AL QUDRA

KANION MARTVILI

PARK NARODOWY YALA

Artykuł Zamek Uçhisar pochodzi z serwisu Adventures No Limits.

Wąwóz Partnach

Adventures No Limits — Fri, 28 Oct 2022 19:37:33 +0000

17.05.2022

WĄWÓZ PARTNACH

Wąwóz Partnach w 1912 roku został uznany za pomnik przyrody. Jest jednym z najpiękniejszych wąwozów znajdujących się na terenie Bawarii. To niesamowite miejsce jest otwarte dla turystów przez cały rok, choć zimą sceneria jest jeszcze bardziej magiczna. Przebywając tam, człowiek może poczuć siłę natury, jaka w niej drzemie, w postaci hałasu przepływającej wody, panującego w tymże miejscu.

POWSTANIE WĄWOZU

W okresie triasowym, około 240 milionów lat temu, kiedy część dzisiejszych Alp stanowiła dno morskie, osadzały się tu wapienie muszlowe. Poprzez „nakładanie się” na siebie mułowców i wapieni, powstało tzw. siodło (antyklina). Wąwóz ukształtował się w czasie ostatniej epoki lodowcowej około 10 000 – 12 000 lat temu. Od tego momentu, rzeka Partnach zdążyła wciąć się w twarde wapienne podłoże, tworząc niezwykły wąwóz Partnachklamm. Rzeka bierze swój początek w Reintalanger i jest jednym z największych źródeł krasowych w Alpach Bawarskich. Jest zasilana głównie przez wody roztopowe z Schneeferner, pozostałości po lodowcu z epoki lodowcowej na Zugspitzplatt.

DO CZEGO PIERWOTNIE UŻYWANO RZEKI PARTNACH?

Przed wiekami, ludzie wykorzystywali rwący nurt do transportu pni ściętych drzew w górskich lasach. Na górze ścinano drzewo i cięto je na metrowe kawałki. Następnie wiosną, gdy woda była wyższa, wrzucano je do Partnach, aby drewno można było spuścić do doliny. W 1886 r. zbudowano tu prowizoryczną ścieżkę. Miała ułatwiać dojście góralom i drwalom do ściętych drzew, gdy te przez przypadek się zaklinowały. Taki transport rzeczny utrzymywał się do połowy lat sześćdziesiątych XX wieku. Później jednak zaprzestano „dryfowania”, czyli transportu drewna na wodzie. Powody były takie, że było to zbyt niebezpieczne oraz nieopłacalne.

DOJAZD

Decydując się na przyjazd do Wąwozu Partnach samochodem, najlepiej jest zaparkować przed Olimpijskim Stadionem Narciarskim (duży parking i lokalny przystanek autobusowy), ponieważ wjazd do wąwozu jest niedozwolony. Do parkingu można dojechać drogą B2.

(nawigacja satelitarna: Karl-und-Martin-Neuner-Platz, 82467 Garmisch-Partenkirchen)

Do Partnachklamm można dojść pieszo w czasie około 25 minut lub dojechać bryczką, która odjeżdża bezpośrednio z parkingu.

Z dworca w Garmisch-Partenkirchen można dojechać do celu, korzystając z miejscowych linii autobusowych 1 i 2.

Tutaj znajdziesz przykładową rozpisaną trasę z Monachium do Wąwozu Partnach (pociąg, autobus oraz samochód).

WĄWÓZ PARTNACHKLAMM W LICZBACH

JAK SIĘ UBRAĆ

Warto wziąć ze sobą odzież przeciwdeszczową, ponieważ w wielu miejscach można zostać „ochlapanym” wodą płynącą z wodospadów. Należy założyć buty z dobrą podeszwą/bieżnikiem, by uniknąć poślizgnięć. Branie parasola nie jest wskazane, ponieważ trasa często prowadzi przez tunele. Zimą trzeba ubrać się ciepło, gdyż temperatura tam panująca spada dużo poniżej zera.

PRZYDATNE INFORMACJE

Godziny otwarcia:

Czerwiec – wrzesień: 8.00-20.00.

Październik – maj: 08:00 – 18:00.

*Ostatni wstęp na 30 minut przed zamknięciem wąwozu.

Podczas zimy, przed wizytą należy upewnić się, czy wąwóz jest otwarty (np. z powodu oblodzenia może zostać tymczasowo zamknięty).

Ceny (2022):

Dorośli: 6,00 EUR

Dorośli z kartą gościa: 5,00 EUR

Dzieci i młodzież od 6 do 17 lat: 3,00 EUR

Osoby niepełnosprawne: 4,00 EUR

Pies: 1,00 EUR (smycz obowiązkowa)

Aktualne ceny oraz godziny otwarcia znajdziesz tutaj na oficjalnej stronie.

WAŻNE INFORMACJE

Psy muszą być trzymane na smyczy.
Ze względów bezpieczeństwa, do wąwozu nie wolno zabierać kajaków, rowerów ani wózków dziecięcych.
Dostęp dla wózków inwalidzkich jest niestety niemożliwy.
Do wędrówki przez wąwóz niezbędne jest pewne obuwie i odzież przeciwdeszczowa.

GDZIE JESZCZE MOŻNA SIĘ UDAĆ?

Odwiedzając Wąwóz Partnach, można przy okazji wspiąć się na Ecbauer. Jest to nieduża góra o wysokości 1237 m n.p.m., z roztaczającą się panoramą na szczyty takie jak: Zugspitze, Alpspitze, Wetterstein czy Karwendel. Długość wędrówki to około 1 godzina (w jedną stronę). Stamtąd jest niedaleko do wyciągu narciarskiego, którym można zjechać na parking pod Olimpijskim Stadionem Narciarskim.

CIEKAWOSTKI

Wąwóz odwiedza rocznie około 200 000 osób, co sprawia, że jest on dość popularny.

1 czerwca 1991 r. około 5000 metrów sześciennych skały oderwało się od zachodniej ściany skalnej na południowym krańcu wąwozu i utworzyło ścianę o wysokości 15 metrów.

W marcu 2003 roku, w północnej części wąwozu, wystąpił kolejny obryw skalny o objętości około 500 metrów sześciennych.

PODSUMOWANIE

Będąc w okolicy skoczni narciarskich w Garmisch-Partenkirchen, warto udać się do Wąwozu Partnachklamm. Znajduje się on niecałe 30 minut od skoczni i możemy dojść do wąwozu pieszo lub dojechać bryczką. Jest to świetny pomysł na wycieczkę dla całej rodziny, by zobaczyć z bliska siłę rwącej wody. Odwiedzając to miejsce, można choć na chwilę oderwać się od miastowego zgiełku.

Alex Holzreiter, źródło Unsplash.

Patrick Baum, źródło Unsplash.

Mike Bowman, źródło Unsplash.

Daniel Sessler, źródło Unsplash.

Sara Kurig, źródło Unsplash.

Daniel Stuben, źródło Unsplash.

POLEĆ ARTYKUŁ

ODWIEDŹ TAKŻE

GERLACH

DROGA ALPEJSKA GROSSGLOCKNER

SKALNE MIASTO W CZECHACH

Artykuł Wąwóz Partnach pochodzi z serwisu Adventures No Limits.

Góry Brandberg

Adventures No Limits — Wed, 26 Oct 2022 19:48:53 +0000

26.10.2022

GÓRY BRANDBERG

Masyw górski Brandberg mieści się na terenie Namibii w jej północno-zachodniej części. Tam też zlokalizowany jest najwyższy szczyt tego kraju Königstein, mierzący 2573 m. n.p.m. Dostać się tam można tylko po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń oraz pod opieką przewodnika. Przez to, że góry Brandberg są oddalone parędziesiąt kilometrów od „cywilizacji” oraz panują tam bardzo wysokie temperatury, poza zimą, w te rejony zapuszcza się mniej niż 50 turystów rocznie. Jednak dzięki temu, miejsce to nadal pozostało dzikie i nienaruszone przez człowieka.

OPIS

Góry Brandberg mają kształt dużej, kolistej, granitowej intruzji o wymiarach około 30 km na 25 km. Są to pozostałości, sięgające 100-120 milionów lat (dane zależne od źródła) po wulkanie, który był przykryty przez dzisiejsze wody Oceanu Atlantyckiego (nie wiadomo czy w całości). Góry znajdują się w regionie Erongo, w zachodniej części Namibii i zajmują powierzchnię około 750 km². Przy bardzo dobrej przejrzystości powietrza, z najwyższych szczytów, jak np. z Königstein, można dostrzec Ocean Atlantycki, który jest oddalony o około 90 kilometrów. Pasmo górskie ma średnią wysokość 2500 metrów, przez co przewyższa pobliskie otoczenie o około 2000 metrów. Tereny wokół gór są praktycznie płaskie i składają się ze stepów oraz równin. Brandberg oznacza „ognistą górę”. Odnosi się to do czerwonego koloru, który pokrywa górę podczas zachodu słońca lub w trakcie intensywnego letniego upału. Jedne z popularniejszych szczytów w tym masywie górskim to Horn, Numasfels, Aigub, Orabeskopf czy Zisabspitze. Góry te nie są zamieszkane, nie ma tu żadnych wiosek, a jedynymi ludźmi, którzy się tu zapuszczają są turyści oraz grupy badaczy z przewodnikami.

LOKALIZACJA

Najbliższym miastem, w którym można przenocować i zrobić zakupy na wyprawę jest Uis, oddalone o niecałe 35 kilometrów. Miejscowość ta leży 330 kilometrów na północny zachód od stolicy Namibii Windhuk. Samochodem, dystans ten można odbyć w niecałe 4 godziny. Trasę można przejechać z napędem na jedną oś, lecz by z Uis dojechać do Brandberg, lepiej zaopatrzyć się w samochód terenowy. Droga w kierunku gór nie jest utwardzona w całości i występują liczne nierówności. Po drodze z Windhuk do Uis nie ma problemu z zatankowaniem samochodu, a na stacjach są bankomaty, gdzie można wypłacić pieniądze. Warto mieć przy sobie gotówkę, ponieważ o ile za nocleg czy zakupy można

KTO PIERWSZY WSZEDŁ NA SZCZYT?

Niemiecki odkrywca Reinhard Maack był pierwszą osobą, która udokumentowała zdobycie najwyższego szczytu Namibii Königstein (2573 m n.p.m.). Maack wszedł na górę w lutym 1917 roku. Odkrył też słynną „Białą Damę”, która wraz z innymi malowidłami naskalnymi świadczy o tym, że wcześniej tereny te zamieszkiwali Buszmeni. Niektóre źródła podają, że malowidło zostało odkryte przez Reinharda w styczniu 1918 roku. Inne natomiast wskazują, że w 1917 roku Reinhard chciał wykonać prace topograficzne i trygonometryczne, aby narysować dokładne mapy gór, dlatego musiał zorganizować druga wyprawę, którą Maack poprowadził w grudniu 1917 roku.

Wieczorem 2 stycznia 1918 roku Maack, Ernst Gries i Georg Schulze stali już na najwyższym szczycie masywu górskiego Brandberg, ciesząc się niesamowitymi widokami i ciszą. Reinhard o górach Brandberg w swoim pamiętniku pisał w następujący sposób: „Jeśli chcesz dostać się na szczyt Brandberga […] niezbędne są trzy rzeczy: po pierwsze woda […], po drugie gruba skóra, która pozwala wygodnie odpocząć na nagiej skale i po trzecie niespożyta energia do radzenia sobie z pozornie niekończąca się wędrówką przez dzikie rumowiska skalne”.

MALOWIDŁA

Wykopaliska na terenie masywu Brandberg ukazały, że te tereny były już zamieszkiwane przez ludność San prawie 5000 lat temu. Górskie potoki i jaskinie mogły służyć jako obszar do gromadzenia się rozproszonych grup łowców-zbieraczy lub pasterzy. Zwiększona aktywność społeczna i rytualna, związana z koncentracją ludzi, prawdopodobnie przyczyniła się do powstania sztuki naskalnej. Po tym można stwierdzić, że Brandberg był ważnym miejscem kulturowym dla rdzennych mieszkańców Namibii.

Przewodnicy stacjonują zazwyczaj w biurze parku po wschodniej stronie gór Brandberg, gdzie rozpoczyna się szlak do malowidła „Białej Damy”. Dzieło to znajduje się w wąwozie Tsisab i ma około 2000 lat. W obydwie strony można przejść się w niecałe 3 godziny. Wycieczki do tego miejsca odbywają się tylko z przewodnikiem. Najlepiej oglądać tamtejsze obrazy wcześnie rano lub późnym popołudniem, aby uniknąć upałów południową porą (poza zimą). Rysunki tam wykonane przedstawiają m.in. Buszmenów, medyków, wojowników, a także zwierzęta. Malowidła mają od 2000 do 4000 lat. Rycina „Białej Damy” została tak nazwana w latach pięćdziesiątych, a dokładnie w 1955 roku przez Henri Breuila (1877-1961), francuskiego księdza archeologa i prehistoryka. Porównał on figurę z obrazami znalezionymi na Krecie, na przykładzie Pałacu w Knossos. Mimo że „Biała Dama” nie ma żadnych typowo kobiecych form, Breuil doszedł do wniosku, że postać musiała być kobietą, ze względu na jej postawę i przedmioty przez nią trzymane. Było to naczynie lub kwiat lotosu. Jednak, jeśli uważnie przyjrzymy się postaci, widać cechy fizyczne mężczyzny, który w jednej ręce trzyma łuk i strzały, a w drugiej coś, co przypomina kieliszek do wina. Włosy są proste i jasne, zupełnie nieafrykańskie. Ciało natomiast jest pomalowane na biało od klatki piersiowej w dół. Pozostała część obrazu przedstawia inne kobiety w trakcie jakiegoś rytuału, a jedna z nich nabija na pal małe zwierzę. Obecnie przyjmuje się, że jest to postać myśliwego lub szamana, który nosi osprzęt myśliwski. Niektórzy twierdzą, że jest to lekarz, zważywszy na białe ubarwienie postaci.

ILE TRWA WĘDRÓWKA NA SZCZYT KÖNIGSTEIN?

Jeśli uczestnicy grupy mają bardzo dobrą kondycję oraz dojadą samochodem pod sam masyw górski, zdobycie najwyższego szczytu zajmie jeden dzień. Natomiast jeśli po drodze chce się oglądać malowidła oraz robić zdjęcia, jednocześnie nie narzucając sobie szybkiego tempa, to w takim wypadku na wędrówkę należy liczyć dwa dni. Pierwszego dnia podchodzi się pod szczyt, gdzie rozbijany jest obóz, a drugiego dnia zdobywa się wierch i następuje zejście z powrotem do samochodu.

CO WARTO WIEDZIEĆ

Potrzebne pozwolenia oraz „wynajem” przewodnika można dokonać na stronie Rady Dziedzictwa Narodowego Namibii w Windhoek. Można to zrobić za pośrednictwem formularza kontaktowego lub zadzwonić i porozmawiać z przedstawicielem (w przypadku kontaktu telefonicznego czas oczekiwania na odpowiedź jest zdecydowanie krótszy). Można także spróbować uzyskać zezwolenia w Brandberg Rest Camp w Uis. Cały proces nabycia zezwoleń i wypełnienie odpowiednich dokumentów, które trzeba z powrotem odesłać, trwa dwa-trzy tygodnie. Całkowity koszt (przewodnik i potrzebne dokumenty) to kilkaset dolarów amerykańskich, lecz o konkretną cenę trzeba dopytać, ponieważ stawka jest zależna od długości wyprawy oraz miejsc, które chce się zwiedzić.

Biorąc pod uwagę średnią temperaturę, jaka panuje w górach Brandberg, a jest to około 30 stopni Celsjusza, w przeciągu jednego dnia wędrówki osoba dorosła jest w stanie wypić nawet 5 litrów wody.

Wychodząc w góry Brandberg, trzeba wziąć ze sobą solidne górskie buty, kijki, wysokoenergetyczne przekąski oraz odpowiednią odzież przeciwsłoneczną (czapka, kapelusz, okulary, kremy z filtrem itp.). Jeśli chcemy nocować, należy także wziąć karimatę, namiot i śpiwór. Zawsze można dopytać przed wyruszeniem w drogę przewodnika, co przyda się nam podczas wędrówki.

Koszt wejścia na szlak, który prowadzi do malowidła „Białej Damy” na rok 2022 wynosi 60 dolarów namibijskich za osobę oraz 20 N$ za parking. Aktualne ceny można sprawdzić tutaj.

Warto zabrać ze sobą filtr lub tabletki do uzdatniania wody w celu jej oczyszczenia, gdy pobierzemy ją z potoku.

GDZIE LEŻY SZLAK NA KÖNIGSTEIN?

Szlak na szczyt Königstein zaczyna się od wejścia do wąwozu Gaaseb. Jest to krótsza wersja, która zajmuje od 1 do 3 dni wędrówki. Długość wyprawy jest zależna od kondycji uczestników, ilości postojów na odpoczynek, oglądanie malowideł lub sesji zdjęciowych. Należy pamiętać, że szlak jest słabo oznakowany i ma wiele odnóg, pól głazów oraz gładkich płyt skalnych. Dlatego tak ważny jest przewodnik u naszego boku. Raz na jakiś czas zdarza się zauważyć rozrzucone po skalistym terenie małe krzewy i pojedyncze drzewa akacji, aloesu czy drzewa kołczanowe. Mogą one posłużyć za punkty orientacyjne na szlaku. Imponujące formacje skalne, strome klify i kanciaste głazy to kolejne elementy tutejszego krajobrazu. Idealnym miejscem na przenocowanie pod szczytem są obszary, gdzie są płaskie skały, by można było w miarę komfortowo się przespać w pobliżu cieków wodnych, w celu uzupełnienia zapasów wody. Z najwyższej góry Namibii rozpościera się wspaniała 360-stopniowa panorama, która ukazuje liczne ciemnoszare szczyty i grzbiety, tworzące masyw Brandberg oraz jasnobrązowe równiny i pustynie.

Istnieje też druga opcja, która zajmuje od 4 do 5 dni wędrówki. Szlak rozpoczyna się od wejścia do kanionu Amis od południowo zachodniej strony Brandberg. Amis w języku lokalnym oznacza „Struś”. Po drodze można zwiedzić tzw. Snake Cave, która przedstawia malowidła zwierząt. Wybierając tę opcję, należy pamiętać, by plecak był jak najlżejszy i mieć przy sobie jedną lub dwie puste butelki, byśmy w przypadku napotkania strumienia mogli zrobić zapasy wody na dalszą wędrówkę. Na szczycie jest chłodno i często wieje wiatr, dlatego dobrą opcją jest zostawienie plecaków w obozie i wejście na szczyt bez nich. Lepiej jest się ciepło ubrać lub przynajmniej wziąć bluzę ze sobą. Kanion Amis jest stromy i bardzo skalisty, więc w tym miejscu trzeba zachować szczególną ostrożność (zwłaszcza przy schodzeniu). Należy pamiętać też, aby zabrać ze sobą telefon komórkowy, żeby w drodze powrotnej zadzwonić do obozu wypoczynkowego, by nas stamtąd odebrano. Na szczycie góry Königstein i po zejściu z masywu Brandberg, nie powinno być problemu z zasięgiem.

KIEDY NAJLEPIEJ WYBRAĆ SIĘ DO NAMIBII?

Rekomendowaną porą na wyjazd do Namibii jest zima, która trwa od czerwca do sierpnia. Za dnia temperatura sięga średnio 21-22 stopni Celsjusza, a w nocy około 10 °C. Warto wtedy wziąć ze sobą ciepłe ubranie, ponieważ o tej porze noce są chłodne. Niektórzy turyści przyjeżdżają do tego kraju również w kwietniu, maju i wrześniu, by uniknąć większych skupisk turystów w popularnych miejscach, kosztem zmagania się z wyższą temperaturą.

CIEKAWOSTKI

Mówi się, że istnieje ponad 900 udokumentowanych miejsc z malowidłami skalnymi w Brandberg i niezliczone inne, które jeszcze nie zostały „odkryte” (lub przynajmniej zgłoszone).

Oficjalną walutą w Namibii jest dolar namibijski. Jednak poza nim, w Namibii często można zapłacić także Randem (waluta RPA), ponieważ ich kursy bardzo często są identyczne. Zdarzy się czasami różnica w wysokości kilku centów, ale to rzadkość. W RPA jednak, nie można płacić dolarem namibijskim.

Masyw Brandberg, w którym znajduje się 43 000 – 50 000 obrazów (dane zależne od źródła) i rycin naskalnych, jest postrzegany jako skarbnica sztuki prehistorycznej. Osoby, które rozpowszechniły informacje na temat tych malowideł to Ernst Rudolf Scherz, który opublikował trzy książki na temat tutejszych rycin oraz Harald Pager, który wykonał 43 000 – 45 000 rysunków figur z 879 miejsc.

zapłacić kartą, tak przewodnicy nie akceptują już tej formy płatności.

W dawnych czasach w Uis istniały kopalnie, gdzie wydobywano cynę, lecz teraz w ich okolicach głównie wypala się tam cegły z gliny.

PRZYDATNE LINKI

PODSUMOWANIE

Dla miłośników gór oraz dziczy, masyw Brandberg jest idealnym miejscem na wypoczynek. Fakt, że nie zapuszcza się tam więcej niż 50 osób rocznie, gwarantuje podróżnym przybywającym w te okolice pełne oderwanie się od cywilizacji. Osoby zainteresowane starożytnym malarstwem na pewno nie przejdą obojętnie obok skansenu malowideł w okolicy słynnej „Białej Damy”. Warto zwrócić uwagę, że Namibia jest stosunkowo tanim krajem, a językiem urzędowym jest język angielski. Mimo że np. dla Europejczyków, Azjatów czy Amerykanów jest to odległy kraj, nie jest on aż tak obcy jak inne regiony Afryki.

Ji-Elle, źródło commons.wikimedia.org.

Tsisab River Gorge, autor Thomas Wagner, źródło wikiwand.com (zdjęcie edytowane).

Königstein, autor Mariusba, źródło commons.wikimedia.org.

Thomas Wagner, źródło commons.wikimedia.org (zdjęcie edytowane).

Olga Ernst źródło commons.wikimedia.org.

POLEĆ ARTYKUŁ

ODWIEDŹ TAKŻE

TAMAGHZA I ZŁOTY KANION

DROGA W WĄWOZIE DADES

GERLACH

Artykuł Góry Brandberg pochodzi z serwisu Adventures No Limits.

Droga w Wąwozie Dades

Adventures No Limits — Thu, 29 Sep 2022 19:57:25 +0000

29.09.2022

DROGA W WĄWOZIE DADES

Wąwóz Dades znajduje się praktycznie w samym centrum Maroka. Droga, która przez niego przebiega, jest zaliczana do najniebezpieczniejszych w całej Afryce. Składa się z licznych serpentyn, nierówności na drodze i wyróżnia się brakiem barierek i poboczy. Dlatego osobom o słabych nerwach lub cierpiących na chorobę lokomocyjną, odradza się przejazd tą szosą. Jednak na tych, którzy dobrze czują się za kierownicą i niestraszna jest im jazda w niezbyt sprzyjających warunkach, będzie czekać nagroda w postaci wspaniałych widoków na marokański wąwóz Dades.

HISTORIA GEOLOGICZNA

Miliony lat temu, dzisiejsze tereny wąwozu były zalane przez wody oceaniczne. Ostatecznie ruchy płyt tektonicznych doprowadziły do powstania gór Atlas oraz rzeki Dades/Wadi Dadis. Strumienie wody wyryły ścieżkę w miękkiej skale osadowej, przyczyniając się do poszerzania i pogłębiania wąwozu. Obecnie rzeka Dades ma prawie 350 kilometrów długości (około 220 mil), a jej źródło znajduje się w górach Atlasu Wysokiego. Rzeka dopływa do pustyni Sahara, gdzie łączy się z rzeką Wadi Dara/Draa. Ściany wąwozu osiągają w niektórych miejscach wysokość prawie 500 metrów (około 1600 stóp), a miejscowa ludność Berberowie wykorzystuje rzekę do nawadniania pól różanych, gajów oliwnych i migdałowców. W okolicznych górach ludzie nadal mieszkają w jaskiniach, prowadząc koczowniczy tryb życia i używając doliny jako sezonowej drogi do pastwisk w Atlasie Wysokim.

KRÓTKO O WĄWOZIE

Wąwóz Dades znany jest z niesamowitych formacji skalnych i kasb, wzniesionych kilka wieków temu wzdłuż wąwozu. Jest to jeden z najbardziej malowniczych przejazdów na świecie. Dolinę Dades charakteryzuje dziki krajobraz, ze śniegiem osadzonym na szczytach gór Atlas i pejzażem półpustynnym w niższych partiach kanionu. Wąwóz Dades znany jest również jako Droga Tysiąca Kasb i liczy niecałe 130 km długości (około 80 mil) od Boumalne Dades do Agoudal. Chcąc przejechać cały wąwóz, koniecznie trzeba posiadać lub wypożyczyć samochód z napędem 4×4 lub motocykl terenowy, ponieważ mijając miejscowość Msemrir (jadąc od strony miasteczka Boumalne Dades), droga staje się szutrowa. Formacje skalne przechodzą w różne kolory w odcieniach brązu, beżu, złota, pomarańczu, czerwieni i ciemnego fioletu. Wiele historycznych kasb i ksarów, czyli dawnych warowni Berberów, zostało przekształconych w hotele i restauracje.

WĄWÓZ DADES- GDZIE TO JEST?

Wąwóz leży w prowincji Tinghir, w regionie administracyjnym Drâa-Tafilalet. Najłatwiej dotrzeć do wąwozu Dades z małego miasteczka Boumalne Dades, położonego 122 km na północny wschód od Warzazat i 53 km od Tinerhir. Droga ta na mapach ma oznaczenie R704. Jest utwardzona (nie w całości), ale pełna ostrych zakrętów. Po drodze znajduje się wiele punktów widokowych, gdzie można zrobić zdjęcie. Najlepszą porą na zwiedzanie dolnych partii doliny jest okres od marca do czerwca, a góry najlepiej zdobywać od maja do sierpnia. Wąwóz zaczyna się tuż na północ od spokojnego miasteczka Boumalne Dades, z którego droga prowadzi do kanionu. Warto pamiętać, żeby na szczycie odwiedzić restaurację Tisdrine, ponieważ jest tam wspaniały punkt z widokiem na całą drogę.

JAK JEŹDZIĆ PO MAROKU

NIE PRZEKRACZAJ PRĘDKOŚCI ANI LINII CIĄGŁEJ

Patrole policyjne są często spotykane w większych miastach oraz na drogach o dużym natężeniu ruchu. Policja najczęściej zatrzymuje kierowców, którzy przekraczają prędkość (chyba jak wszędzie 😊) lub przekroczą linię ciągłą. Ograniczenia prędkości w Maroku to 50km/h w miastach, 80km/h poza miastem i 100km/h na autostradach. Jeśli ktoś miga przed nami reflektorami, oznacza to zazwyczaj, że za następnym zakrętem znajdują się policjanci.

ZACHOWAJ DYSTANS I NIE POLEGAJ NA KIERUNKOWSKAZACH

Marokańczycy mają bardzo swobodne podejście do przepisów drogowych. Nie są zbytnio przywiązani do kierunkowskazów. Preferują raczej jazdę bez sygnalizowania kierunków jazdy. Tak że kiedy jeździmy po Marokańskich drogach, lepiej zachować duży odstęp przed samochodem, który jedzie przed nami. Marokańscy kierowcy też niekoniecznie będą zwracać uwagę na nasze kierunkowskazy.

NIE PRZEJMUJ SIĘ TRĄBIENIEM

Marokańskie drogi są głośne, prawie wszyscy trąbią. Powodem jest nie tylko ostrzeganie przed niebezpieczeństwem, ale również zniecierpliwienie kierowców na światłach, trąbienie na pieszych, którzy chodzą po całej drodze, podziękowanie za wpuszczenie na pas ruchu czy zwrócenie uwagi, że ktoś kogoś wpuszcza na jezdnię.

WYNAJMIJ ODPOWIEDNI SAMOCHÓD

Jeśli wybieramy się do Maroka nie swoim samochodem czy motocyklem, warto zadbać o to, jaki pojazd wypożyczymy. Jeśli chcemy jeździć po miastach lub po regionach turystycznych, wystarczy zwykły samochód z napędem na jedną oś. Natomiast jeśli chcemy pojeździć po drogach w górach Atlas, to tutaj trzeba już wypożyczyć samochód z napędem 4×4 lub motocykl terenowy. Powodem jest to, że w wyższych partiach gór jest mało utwardzonych dróg oraz może się zdarzyć, że nawet latem w górach będzie leżał śnieg.

POBIERZ MAPY NA TELEFON PRZED PODRÓŻĄ

Należy mieć na uwadze, że Maroko jest biednym krajem w porównaniu do np. państw europejskich, przez co sieć internetowa jest słabo rozwinięta. Dlatego dobrze jest przed podróżą do tego kraju ściągnąć mapy regionów, po których będziemy jeździć i korzystać z nawigacji w trybie offline. Dobrym pomysłem jest także zakup map papierowych.

UNIKAJ ZIMY, JEŚLI CHCESZ PRZEJECHAĆ PRZEZ PRZEŁĘCZE GÓRSKIE

Śnieg w górach Atlas spada corocznie. Chociaż główne drogi są otwarte przez cały rok, to drogi w wyższych partiach gór mogą być zablokowane na krótkie okresy po ciężkich opadach. Jeśli zamierzasz przejechać przez przełęcz, taką jak Tizi-n’Tichka lub Tiz-n’Test, pamiętaj, że od grudnia do marca mogą one być zamknięte z powodu dużych opadów śniegu.

UNIKAJ JAZDY W NOCY I NIE PROWADŹ POD WPŁYWEM ALKOHOLU

Drogi w Maroku są słabo oświetlone, nawet te główne, dlatego jeżdżąc w nocy, trzeba zachować szczególną ostrożność. Nieraz może się zdarzyć, że wieczorem będziemy mijać osły, woły lub przechodniów bez żadnych odblasków. Jazda w Maroku pod wpływem alkoholu jest zabroniona i za takie przewinienie można zostać ukaranym grzywną lub zostać wtrąconym do więzienia.

MIEJ PRZY SOBIE CAŁĄ DOKUMENTACJĘ

Podczas odbierania wypożyczonego samochodu upewnij się, że masz przy sobie paszport i ważne prawo jazdy. Przyda się też karta kredytowa lub dodatkowa gotówka, w celu opłacenia kaucji za wypożyczony samochód. Miej przy sobie całą dokumentację podczas jazdy, na wypadek kontroli policyjnej. Minimalny wiek do prowadzenia samochodu w Maroku to 18 lat, ale wiele firm wynajmujących samochody wymaga, by kierowca miał co najmniej 21-23 lata. Dobrze jest mieć zainstalowaną aplikację na telefonie do tłumaczenia tekstów, ponieważ umowa często nie będzie sporządzona w języku angielskim. Na samym początku warto także zrobić filmik samochodu przed wypożyczeniem, w celu „udokumentowania” stanu pojazdu, gdyby właściciel chciał nam wmówić, że np. gdzieś porysowaliśmy samochód po jego oddaniu.

PRZYDATNE INFORMACJE

Jeśli chcemy zarezerwować przez Internet samochód w Maroku, możemy to zrobić np. na stronie Rentalcars.com.

Z powodu nieprzestrzegania przepisów ruchu drogowego w kwestii pierwszeństwa przez marokańskich kierowców, lepiej jest wypożyczyć samochód z pełnym ubezpieczeniem.

Na drogę zaleca się wziąć ze sobą jedzenie oraz dużą ilość napojów, ponieważ sklepy są rzadkością na bardziej odległych terenach.

Warto wcześniej wydrukować sobie dowód rezerwacji, by uniknąć nieprzyjemności tuż przed samym wypożyczeniem auta.

W Maroku praktycznie nie istnieje coś takiego jak pierwszeństwo przejazdu i zazwyczaj ustępuje się kierowcy bardziej „agresywnemu”.

Podczas jazdy po wiejskich terenach Maroka, na poboczach drogi będzie wiele stoisk i chat sprzedających różne towary. Często są to owoce, marokańskie tagine, olej arganowy, a także biżuteria- nie zapomnij się targować!

Stacje benzynowe nie są samoobsługowe. Pracownik obsługi pompuje paliwo do samochodów i następnie przyjmuje pieniądze. Na wielu stacjach nie ma możliwości płacenia kartą, więc dobrze jest mieć przy sobie gotówkę.

Aktualne ceny benzyny w Maroku można sprawdzić tutaj.

Marokańskie znaki są w stylu europejskim. Często niestety brakuje nazw ulic.

Z racji tego, że w Maroku poza miastami praktycznie nie ma chodników, trzeba zachować ostrożność w kwestii pieszych, jeżdżąc zwłaszcza drogami lokalnymi i międzymiastowymi.

GDZIE MOŻNA SIĘ ZATRZYMAĆ?

Istnieje wiele hoteli i pensjonatów do wyboru, zarówno w Boumalne Dades, jak i wzdłuż samej Drogi Tysiąca Kasb. Najczęściej są to motele lub hotele 3-gwiazdkowe. Jednym z najbardziej prestiżowych miejsc wzdłuż drogi jest Auberge Chez Pierre. Jest to tradycyjna kasba, wbudowana w zbocze wzgórza, przemieniona w 4-gwiazdkowy hotel, położony wśród tarasowych ogrodów pełnych owocowych drzew. Posiada również basen, bar oraz pięknie urządzone pokoje i apartamenty w stylu arabskim.

CIEKAWOSTKI

Jeśli nie czujesz się na siłach w kwestii prowadzenia samochodu po wąwozie, możesz skorzystać z wycieczki 4×4, które organizuje kilka hoteli w miasteczku Boumalne Dades w górę wąwozu Dadès i wzdłuż drogi gruntowej do pobliskiego wąwozu Todra.

Na miejscu warto również zwiedzić kanion na piechotę. Istnieje kilkadziesiąt szlaków turystycznych do wyboru, niektóre trwają od kilku godzin do nawet kilku dni. Na przykład trasa łącząca wąwozy Dades i Todra zajmuje od dwóch do trzech dni. Większość hoteli ma możliwość wynajęcia przewodnika, a niektóre także oferują wyprawy rowerami górskimi.

Policja niestety nierzadko łapie kierowców za błahe przewinienia, jak np. przejechanie po linii ciągłej. Oczywiście w imię prawa, lecz tak naprawdę chodzi o wyłudzenie od kierowcy pieniędzy. Często „łapówka” w wysokości 10 lub 15 $ załatwia sprawę.

Od XIX wieku do 1956 roku, czyli do czasu odzyskania nieodległości przez miejscową ludność, Maroko było kolonią francuską. Z tego względu, w Maroku w wielu miejscach można porozumiewać się w języku francuskim.

PODSUMOWANIE

Droga w wąwozie Dades jest niewątpliwie piękna, ale także niebezpieczna. Licząca prawie 130 km długości, z czego niemalże połowa drogi nie jest utwardzona i jest pokryta szutrem, z pewnością wymaga od kierowcy opanowania oraz koncentracji. Z racji powstania w ostatnich latach wielu hoteli i pensjonatów, z pewnością nie można powiedzieć, że jest to miejsce odludne, mimo że wąwóz Dades znajduje się wśród gór Atlas. Dla lepszego komfortu podczas jazdy, najlepiej przejechać ten odcinek wcześnie rano, gdy ruch uliczny jest najmniejszy i można spokojnie zrobić zdjęcia. Na pewno przebycie takiej trasy zapewni niezapomniane przeżycia.

jonl1973, żródło flickr (zdjęcie edytowane).

Nawfal Kharbach, źródło commons.wikimedia.org.

jonl1973, źródło flickr (zdjęcie edytowane).

Rigel, źródło Unsplash.

Frida Aguilar Estrada, źródło Unsplash.

Rigel, źródło Unsplash.

Nuno Silva, źródło Unsplash.

Rigel, źródło Unsplash.

POLEĆ ARTYKUŁ

ODWIEDŹ TAKŻE

TAMAGHZA I ZŁOTY KANION

RAFA KORALOWA DAEDALUS

ZATOKA TRUNK BAY

Artykuł Droga w Wąwozie Dades pochodzi z serwisu Adventures No Limits.

Skalne miasto w Czechach

Adventures No Limits — Thu, 22 Sep 2022 15:44:13 +0000

06.04.2022

SKALNE MIASTO W CZECHACH

Skalne Miasto położone jest w północno-wschodnich Czechach, niedaleko Polskiej granicy w regionie Adršpachu. Teren Skalnego Miasta znajduje się na Obszarze Chronionego Krajobrazu Broumovsko. Jest to jedno z najbardziej znanych miejsc do uprawiania wspinaczki w Europie. Całe Skalne Miasto jest w sposób naturalny zbudowane z piaskowców.

JAK POWSTAŁO SKALNE MIASTO

Silnie rozwarstwiony płaskowyż, który jest tak charakterystyczny dla Skalnego Miasta powstał w erze mezozoicznej. Wtedy to cały obszar był dnem morskim, na którym w procesie sedymentacji powstała warstwa piaskowca. Skały zbudowane są z bardziej miękkiej jego odmiany, dlatego Skalne Miasto ma wyjątkowo surowy charakter (dzięki czemu jest lubiane przez wspinaczy skalnych) i posiada wiele estetycznych kształtów oraz szczelin. Gdy morze zniknęło z tego regionu na skały przez miliony lat oddziaływała woda w postaci deszczu oraz wiatr. Dzięki temu powstały tak piękne formacje skalne przypominające wieże oraz kolumny.

TROCHĘ HISTORII

Z początku to miejsce było znane jedynie wśród lokalnej społeczności. Zapuszczała się tam tylko w obliczu niebezpieczeństwa lub w celu ucieczki przed najeźdźcami. Pierwsi wspinacze i zagraniczni goście pojawili się dopiero na początku XVIII wieku. Wtedy odwiedziło to miejsce wiele znanych postaci, m.in.: Królowa Pruska Louise, Król Polski Fryderyk August, a także Cesarz Józef II.

Jednak dla większości zwykłych mieszkańców miejsce to było wciąż nieznane. Dopiero po wielkim pożarze w 1824 roku, który trwał kilka tygodni, skały zaczęły wyłaniać się z pośród gęstego lasu. W XIX wieku Adrszpaskie Skały stały się bardziej dostępne, kiedy wybudowano ścieżki i pojawili się pierwsi odwiedzający.

Jedna z historii mówi, że w 1772 roku dwóch Anglików odwiedziło Skały Adrszpaskie. Chcieli oni obejrzeć burze z punktu widokowego (nie wiadomo z którego konkretnie). Czekali w sumie osiem dni, aby zobaczyć to piękne ale i niebezpieczne zjawisko. Gdy w końcu nadeszła, burza była tak potężna, że Anglicy szybko zaczęli szukać schronienia. Skryli się pod nawisem skalnym, gdy w ich pobliżu uderzył piorun. Błyskawica uderzyła w przepaść naprzeciwko nich, obluzowując kawałek skały, który spadł wprost przed wystraszonych Anglików. Podobno żaden z nich nie odniósł obrażeń, a całą tą niebezpieczną przygodę opisali w swoich „kronikach”.

PIERWSZE WEJŚCIA

Pierwsi alpiniści przybyli do Adrszpachu z Saksonii. Grupa pod kierownictwem Willego Adama 20 maja 1923 roku dokonała pierwszego wejścia na skałę zwaną „Królem”. Nie poprzestali jednak na tym, decydując się na zdobycie również Baszty, Saskiej Głowy, Korony Marcina i Orła. Niemieccy alpiniści zachwycili się Skałami Adrszpaskimi i wielokrotnie do nich wracali.

GDZIE WARTO SIĘ ZATRZYMAĆ

W Adršpachu znajdziesz wiele pięknych widoków. Znajdując się na jednym z wielu punktów widokowych na terenie Skalnego Miasta można podziwiać takie formacje skalne, jak: Kochankowie, Pan i Pani Burmistrz, Korona Štěpánka czy Mały i Duży Starosta. Wybierając się na ścieżkę edukacyjną „Pod Krzyżem”, czekać będzie na zwiedzających wspaniała panorama skał. Ścieżka zaczyna się przy głównym parkingu. Panoramę na całe Skalne Miasta można podziwiać na Starozámeckim Wzgórzu, gdzie znajdują się ruiny zamku Adrszpach.

ATRAKCJE

Brama Gotycka

Pojawiła się w Skalnym Mieście po raz pierwszy w 1839 roku. Wybudować ją kazał Ludwik Karol Nádherný wraz z siecią ścieżek, mostków, kładek i schodów. Obecnie Brama Gotycka strzeże dawnego wejścia do parku.

Rejs łodzią

W przeszłości tutejsze jezioro służyło do przewozu tarcicy. Jednak ponad 150 lat temu, turyści zostali zabrani na jezioro, rozpoczynając w ten sposób pierwsze rejsy łodzią. Z jeziora wypływa Wielki Wodospad, który jest szczególnie widowiskowy zimą, ponieważ co roku zamarza.

Kryształowe jeziorko Pískovna

Każdy kto szuka romantyzmu, nie będzie chciał przegapić Kryształowego jeziora. To małe jeziorko z krystalicznie czystą wodą powstało po zalaniu dawnej kopalni piasku. Wokół zbiornika wodnego prowadzi malownicza ścieżka.

16-metrowy Wielki Wodospad

Przepiękny widok znajduje się przy Wielkim Wodospadzie, który spływa do skalnego wąwozu z wysokości 16 metrów. Przepływ wodospadu jest regulowany, ponieważ bezpośrednio nad nim znajduje się jezioro, po którym odbywają się rejsy łodzią. W zimie Wielki Wodospad zamienia się w śliczny lodospad.

Głowa Cukru

Jedną z najbardziej osobliwych formacji w Mieście Skał jest tzw. Głowa Cukru. Jest ona o tyle ciekawa, że stoi na swoim czubku. Górna część ma 13 metrów szerokości, a dolna 3 metry, tworząc w ten sposób formę odwróconego kręgla. Z obawy przed jego przewróceniem się, turyści wbijają pod niego małe patyki.

Mysia Dziura

Podczas wędrówki po skałach, można spróbować przecisnąć się przez szczelinę o szerokości 50 cm. Nazywa się ona Mysią Dziurą i jest najwęższą alejką w Skalnym Mieście.

Dzban

Jedną z najbardziej okazałych skał w Skalnym Mieście jest z pewnością „Dzban”. Na tę masywną „wieżę” po raz pierwszy weszli Josef Janeba, Miroslav Jedlička i pionier wspinaczki w tamtych latach Rudolf Otto Bauš w maju 1935 roku. Początkowa wspinaczka przebiegała wzdłuż szczeliny po lewej stronie ściany, prowadzącej do dużego okna, a następnie na szczyt. Unikalne, sześciometrowe okno tworzy „ucho” Dzbana, dzięki której wieża otrzymała swoją nazwę. Często mówi się też, że formacja ta ma kształt delfina.

Najwyższa skała: Kochankowie

Jedna z najciekawszych formacji skalnych w Skałach Adrszpaskich jest jednocześnie najwyższą. Również w tym przypadku pierwszymi, którzy zdobyli jej szczyt byli Niemcy. Otto Rülke, Otto Dietrich i Wilhelm Fiehl 18 czerwca 1923 roku dokonali pierwszego wejścia na najwyższą Adrszpaską Skałę, która ma 81,4 metra wysokości.

KIEDY NAJLEPIEJ WYBRAĆ SIĘ DO SKALNEGO MIASTA

Najlepszą porą do zwiedzenia Adrszpaskich Skał jest oczywiście lato ponieważ wtedy jest najpewniejsza pogoda (brak opadów). Musimy jednak pamiętać, że jest to jedno z najbardziej popularnych miejsc w Czechach i zawsze o tej porze jest bardzo dużo turystów.

Jeśli chcemy uniknąć tłumów to najlepiej wybrać się zimą. Ludzi wtedy jest niewiele na szlaku, a i sceneria zimowa dodaje magicznego uroku temu miejscu.

CENNIK I GODZINY OTWARCIA

Aktualny cennik znajdziesz tutaj na oficjalnej stronie.

Aktualne godziny otwarcia znajdziesz tutaj na oficjalnej stronie.

CIEKAWOSTKI

Skalne miasto Adrszpach od dziesięcioleci oczarowuje filmowców swoją niepowtarzalną atmosferą. Poza nakręceniem ujęć do kilku czeskich bajek fabularnych, kręcono tu sceny do filmu „Opowieści z Narnii: Książe Kaspian”.

Na skałę o nazwie Cukrowy Komin, przypominającą palce sięgające nieba, po raz pierwszy wspięto się wykorzystując specjalną technikę. Było to owijanie liny wokół kamienia raz za razem. Dziś ten sposób wspinaczki nie jest już stosowany.

W okolicy miasteczka Adršpach na terenie Skalnego Miasta swoje źródło ma rzeka Metuje. Ma ona piękny, nietypowy pomarańczowy kolor.

Przy odrobinie szczęścia i cierpliwości w Adršpašskoteplickich skálach można dostrzec Sokoła Wędrownego.

Skalne Miasto lub też inaczej Adrszpaskie Skały (Adršpašské skály) są częścią Gór Stołowych.

PODSUMOWANIE

Adrszpaskie Skały to bez wątpienia jedno z piękniejszych miejsc w Czechach, które warto zobaczyć. Na miejscu dostępne są mapy, które są szczegółowo opisane. Znajdziemy w nich informacje na temat atrakcji jakie na nas czekają oraz opisy i nazwy poszczególnych form skalnych. Skalne Miasto jest w pełni przystosowane pod turystów, dlatego jest to idealne miejsce na wycieczkę razem z dziećmi.